به بهانه روز خبرنگار

 |  نوشته شده توسط : زهره امینی زاده

۱۷ مردادماه سال ۱۳۷۷ محمود صارمی خبرنگار خبرگزاریِ جمهوری اسلامی، به همراه هشت نفر از اعضای کنسولگری ایران در مزارشریف افغانستان به دست گروهک تروریستی طالبان به شهادت رسید. به همین مناسبت، شورای فرهنگ عمومی، ۱۷مرداد هر سال را به عنوان «روز خبرنگار» نامگذاری کرد.
رسانه اقتضا می‌کند که خبرنگار مدام درگیر مشکلات مردم باشد. شغل خبرنگاری یعنی آگاه‌سازی جامعه، اغلب خبرنگاران مشکلات اجتماع را بیان می کنند. شاید از دید عده‌ای شغل خبرنگاری جزء مشاغل جذاب و هیجان انگیز بشمارآید که البته بدون هیجان نیست، اما شغل پردردسری‌ست. اول از همه اینکه خبرنگار از مشکلات تمام اقشار می نویسد و در حین پوشش دادن مشکلات با انواع فشارها روبروست، اما جامعه به اهالی رسانه چندان اهمیتی نمی‌دهد. این صنف از جامعه نیز مشکلات خاص خود را دارد .
ازجمله مشکلات خبرنگاری در جامعه‌ای که هنوز رسانه به جایگاه خود نرسیده این است که اغلب مسئولین به خبرنگار با نامهربانی می نگرند و او را یک تهدید می شمارند. اندک سوتفاهم با یک نهاد دولتی شاید سبب از دست دادن شغل خبرنگار شود. و اینگونه است که خبرنگاری چندان امنیت شغلی ندارد.
وقتی که صاحبان قدرت با رسانه همراه نمی شوند اغلب مردم و صاحب‌نظران نیز چندان روی خوشی به رسانه نشان نمی دهند. بارها پیشامده که افراد راجع به موضوعی تبادل نظر می‌کنند، اما به محض اینکه می‌شنوند که خبرنگاری می خواهد نظرشان را در رسانه منعکس کند بجای اینکه استقبال کنند واکنش منفی نشان داده و از خبرنگار فاصله می گیرند.
از مشکلات عمده خبرنگاری دستمزد پایین خبرنگاران است. در اغلب مواقع امکان ندارد با تکیه بر دستمزد خبرنگاری بتوان برای گذران زندگی خانوادگی برنامه‌ریزی کرد.
همانگونه که اشاره شد از جمله مشکلات خبرنگاری این است که جامعه و مسئولین این حرفه را جدی نمی‌گیرند و حساسیت این شغل آنگونه که باید به مردم آموزش داده نشده است. در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، حساسیت و اهمیت موضوع و موضوعیت خبر و خبرنگاری در کلاس‌های درسی دوران ابتدایی و متوسطه به دانش‌آموزان آموزش داده می‌شود. در این کشورها مردم خبرنگاران را به عنوان شخصیت‌های مطرح می‌شناسد، جایگاه آنها در اجتماع از حساسیت و اهمیت خاصی برخوردار است، زیرا مردم آموخته‌اند که خبرنگاران اولین ایستگاه اطلاع‌رسانی و آگاهی عمومی جامعه‌‌اند!

امیدواریم که در جامعه ما به سطحی از آزادی بیان برسیم که خبرنگار گرفتار برآورد حساسیت افراد و مسئولین نشود و ناخودآگاه دچار خود سانسوری نشود. با آسودگی خاطر بنویسد، حس کند که واقعا به وظیفه حرفه ای خود عمل می کند، اینگونه نباشد که تا عمق مشکلات برود اما شرایط را مساعد برای بیان مشکلات نبیند و علی رغم اینکه کاری از دستش بر نمی آید دچار عذاب وجدان شود.

مسئله بسیار مهم دیگر اینکه ارزش کار خبری دیده شود و رسانه‌ها آنقدر از تمکن مالی برخوردار شوند که بتوانند به لحاظ مالی پرسنل خود را حمایت کنند. نکته مهم دیگر اینکه مردم و مسئولین نیز اهالی رسانه را محرم بدانند.

به اشتراک بگذارید :



مطالب مرتبط >