توان اجرا بیش از داشته های متن است

 |  نوشته شده توسط : امید طاهری

در تمام هنرها پیوند ارگانیک بین اجزای اثر و رسیدن به هارمونی، تعادل و توازنی که محصول داده های خود اثر باشد، نیازمند طی شدن فرایندی است که در مورد هر هنرمند، هر سبک و هر نوع زیست هنری، به اشکال مختلف اتفاق می افتد.
گاه آنطور که سورئالیست ها معتقد بودند محصول الهام است و گاه محصول آگاهی خلاقانه ای که با دقت و ظرافت اتفاق می افتد.

آنچه در نهایت اهمیت دارد؛ رسیدن به شکلی نهایی است که بتوان درونش را دید. بتوان از پوسته رویی عبور کرد و پیوندهای هارمونیک اثر و جریان خون در رگ هایش را مشاهده کرد.
بتوان از کنار هم قرار گرفتن مولفه ها و عناصر اثر، به لذت کشف ارتباطی معنامند یا خلاقه، یا شورشی ویرانگر پی برد و جهان اثر، مخاطب را با افسون خود و لذت درک رازهایش همراه کند.

در غیر اینصورت شما می توانید به سادگی نمایشنامه ای را روی صحنه ببرید. بازیگرانتان را به چپ و راست هدایت کنید و گمان کنید میزانسن داده اید. آکساسوآر را روی صحنه چیدمان کنید و اسمش را بگذارید طراحی. در نهایت آنچه اتفاق افتاده کمترین پیوند را با مفاهیم و فرم موجود در نمایشنامه نداشته باشد. مانند بسیاری از آثاری که پیرامون خود می بینیم. در اینها هرگز آرت اتفاق نمی افتد.

امسال در جشنواره تئاتر استان کرمان، اجرایی دیدم از نمایشنامه همه چیز می گذرد تو نمی گذری.

نمایشی که ضمن استخراج داده های متن، توانسته بود اندام، لباس، رنگ، بو و اتمسفر متناسبی را در اجرا ایجاد کند که هیچ یک وصله ای ناهمگون با کانسپت مورد نظر متن نبودند.

اجرایی که علاوه بر این، دارای ریتم مناسب، بازی خوب، موسیقی متناسب و طراحی درستی بود.

اگر چه نمایشنامه چرمشیر، مونولوگی است که تا حدی از ساده نویسی رنج می برد، به نظر بنده توان اجرا بیش از داشته های متن است.

امید طاهری عضو اصلی کانون منتقدان ایران، نویسنده و کارگردان و داور سی مین جشنواره تئاتر استان کرمان

به اشتراک بگذارید :



مطالب مرتبط >