در باب مسوولیت اجتماعی

 |  نوشته شده توسط : مهندس ایرانی- فعال اقتصادی

بعد از جنگ جهانی دوم آمریکا با برنامه‌ای مدون به کمک اروپا آمد. گفتند اقتصاد این کشورهای جنگ زده اروپایی سخت آسیب دیده و به آنها کمک نقدی می‌کنیم. این تقریبا معادل آن اصل ۴ ترومن بود که در کشورهای آسیایی اجرا کردند از جمله در کرمان.در جریان این برنامه آمریکا منابع مالی در اختیار کشورهای اروپایی گذاشت، اتریش از اینها استفاده کرد برای بازسازی، ترمیم و رونق سالن‌های کنسرت، سالن‌های نمایش، کتابخانه ها، گالرهای هنرهای تجسمی، فرهنگسراها و بالاخره کلیساها. آمریکایی‌ها شگفت زده شدند پرسیدند فکر کردیم شما کارخانه‌ها و جاده‌ها را بازسازی می‌کنید. آنها گفتند تداوم فرهنگی و هویتی یک ملت بسیار مهم‌تر از کارخانه و امثالهم هست. مردم بایستی به روال عادی و فرهنگی و هنجارمندی قبل از جنگ برسند. آرامش داشته باشند، شادی و سرور در جامعه باشد. کارخانه ساخته خواهد شد یعنی سخت‎‌افزارهای معیشتی نه خودبه‌خود ولی زودتر ساخته می‌شود ما باید به اینها توجه کنیم. در کرمان هم اکنون شاهدیم شهردار در سطح کرمان به جز پل سازی و جاده سازی و کارهای فرهنگی و هنری می‌کند و  به این نکته واقف است. این کار به نظرم خیلی ارزنده ای است.

برخی راجع به مسوولیت‌های اجتماعی بیشتر اشاره به کار خیر دارند. در صورتی که مسولیت اجتماعی با کار خیر و خیریه متفاوت است. من تصور می‌کنم که پیشگیری بهتر از درمان است. ما چه باید کنیم که آسیب‌های اجتماعی بروز پیدا نکنند؟ چه باید کنیم که روسپیگری رایج نشود؟ بسیاری از ناهنجاری‌های ما از جمله فقر زاییده وضعیت اقتصادی است. تا زمانی که بیش از ۸۰ درصد اقتصاد مملکت دست دولت باشد و طبقه متوسط و بخش خصوصی که اتاق بازرگانی آنها را نمایندگی می‌کند بیشتر از ۱۰، ۱۵ درصد سهم نداشته باشند همین آش و همین کاسه است.

ما می‌دانیم که به دنبال منافع شخصی رفتن برآیندش به رفاه اجتماعی کل جامعه برمی گردد. تاریخ ۲۰۰، ۳۰۰ ساله گذشته این را به ما نشان می‌دهد دو ایراد بزرگ در کشور ما وجود دارد.اول تورم نیروی انسانی در دستگاه‌های دولتی و دوم اسارت بخش عمده اقتصاد مملکت در دست دولت است که دولت هم هرگز نه تاجر و نه صعنعتگر خوبی نبوده است. آنگونه که به مسائل اجتماعی تا کنون پرداخته‌ایم بیشتر بزک کردن موضوع است بلکه باید از پایه و اساس برویم درست کنم. فکر می‌کنم که اگر یک همکاری اتاق با دانشگاه‌ها نه الزاماً هم دانشگاه کرمان، منجر به یکسری برنامه‌ریزی‌هایی بشود که قابل اجرا باشد و مسوولان دولتی یواش‌یواش بپذیرند که دانشگاه‌ها و بخش خصوصی توافقاً می‌توانند برنامه‌هایی ارائه دهند هم برای هنجارهای اجتماعی و هم برای پیشبرد برنامه‌های توسعه‌ای، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی.

به اشتراک بگذارید :



مطالب مرتبط >