داستان «پروانه»؛ هدیه هوشنگ مرادیکرمانی به کودکان میناب
هوشنگ مرادیکرمانی، نویسنده نامآشنای کشور، داستان «پروانه» را به یاد کودکان قربانی جنایت جنگی در مدرسه «شجره طیبه» میناب، با همکاری گروه «سفیران صلح و دوستی» به موزه سازمان ملل اهدا کرد.
به گزارش کرماننو، این داستان که پیشتر در مجموعه «لبخند انار» منتشر شده است، روایتگر رابطه عاطفی دختربچهای به نام مینا با پدر نابینای خود است؛ پدری که پس از بازگشت از جنگ، بیناییاش را از دست داده اما تلاش میکند زندگی روزمره دخترش را همچنان با مهر و امید پیش ببرد.
در بخشهایی از داستان، مینا در پارک به دنبال پروانهای میدود و از پدرش میخواهد آن را برایش بگیرد. پدر که نمیتواند پروانه را ببیند، با توصیفهای دخترش همراه میشود. در ادامه، مینا هنگام کشیدن نقاشی برای پدر، تصویری از مرز، گلها، سربازان، مین و پروانه میکشد؛ تصویری کودکانه که در پس آن، مفهوم تلخ جنگ و آثار ماندگار آن بر زندگی بازماندگان دیده میشود.
مرادیکرمانی درباره این اثر گفته است: «داستان پروانه روایتی از جنایت جنگهاست؛ جنایتهایی که بیشترین آسیب را بازماندگان تحمل میکنند. زندگیهایی ناتمام میماند و شوک از دست دادن ناگهانی، ممکن است تمام عمر با بازماندگان همراه باشد.»
مجموعه «لبخند انار» شامل ۱۶ داستان کوتاه از جمله «گوشواره»، «شش تا موز»، «لانه»، «پروانه»، «بازار»، «نخ»، «تکدرخت»، «بچههای ایران»، «شعر تازه»، «یادگار سفر»، «زادگاه»، «میوه»، «مادر»، «هسته آلبالو» و «پیام» است. داستانی با عنوان «لبخند انار» نیز در همین مجموعه منتشر شده است.
این کتاب نخستینبار در سال ۱۳۷۸ منتشر شد و تاکنون به چند زبان ترجمه شده است.