وقتی سوگ خرجتراش میشود
یادداشتی از سمیرا سرچمی
اخیراً پویشی در فضای مجازی ایجاد شده که به نظر میرسد میخواهد فکری برای خانوادهی داغداری بردارد که عزیزش را ازدستداده و هم زمان باید تمام فکر و ذکرش را برای سفارش چند مدل غذا، شیرینی و رزرو بهترین تالار بگذارد که مبادا همسایه و فامیل نچنچکنان بگویند: بنده خدا را بدون عزت و احترام به خاک سپردن!
پویش نه به ناهار و شام در مراسم عزاداری نام پویشیست که نسرین آران مدیرعامل شرکت پیمانکار مخابرات آن را بنا نهاده او دربارهی این پویش و هدفی که دارد میگوید:
ایدهی این پویش از یک دغدغهی ساده اما جدی شکل گرفت. خیلی از خانوادهها در روزهای هفتم و چهلم عزیزانشان، علاوه بر غم ازدستدادن، ناخواسته زیر فشار هزینههای سنگین پذیرایی و تهیهی غذا برای جمعیت زیاد قرار میگیرند. ما به این فکر افتادیم که میشود این رسم را کمی انسانیتر و آرامتر برگزار کرد؛ طوری که خانوادهی داغدار مجبور نباشد در اوج اندوه، درگیر تدارکات و هزینههای سنگین شود. به همین خاطر پویش «نه به غذا در مراسم هفتم و چهلم» شکل گرفت تا فرهنگ همدلی را جایگزین فرهنگ تشریفات کنیم.
هدف این پویش حذف همدلی و دورهمی نیست، بلکه کمکردن فشار مالی و روانی از روی دوش خانوادهی عزادار است. اینکه بهجای توقع پذیرایی، با حضور، همدردی و احترام در کنارشان باشیم.
بازخوردهایی که تا الان گرفتیم جالب و متنوع بوده. خیلیها از این ایده استقبال کردند و گفتند سالهاست چنین فشاری در مراسمها وجود دارد و این حرکت میتواند بهتدریج یک فرهنگ بهتر ایجاد کند. در کنار این حمایتها، طبیعی است که بعضیها هم هنوز با نگاه سنتی به موضوع نگاه میکنند و معتقدند پذیرایی بخشی از رسم قدیمی است. ما به همهی این دیدگاهها احترام میگذاریم، اما معتقدیم گفتوگو دربارهی این موضوع میتواند بهمرور باعث تغییرات مثبت و کمشدن فشار از روی خانوادههای عزادار شود.
در نهایت هدف این پویش فقط یک چیز است: اینکه در روزهای سخت، بهجای اضافهکردن هزینه و توقع، کمی بیشتر هوای همدیگر را داشته باشیم.
پس از نسرین آران از مدیر یک سالن تالار که اغلب بهخاطر کوچک بودن فضا نسبت به تالارهای مناسب برای برگزاری جشن عروسی
پرسیدم یک خانوادهی داغدار حداقل خرجی که برای ناهار در روز هفتم، چهلم، یا تشییعجنازه خرج میکند چقدر است؟
او میگوید: ما خانوادههایی داریم که از اقوام دور و نزدیک پول قرض گرفته و یا چک میدهند که ناهار آن روز فقط چلومرغ نباشد، یک خورش هم کنارش باشد که دهانپرکن باشد جلوی فکوفامیل و دوست و آشنا…
آن وقت موعد چک که فرامیرسد. قوم درجه یک میت که چک را داده. اولین تماس ما را رد میکند و در قالب بک پیامک طولانی به پیر پیغمبر قسم میخورد که نمیتواند فعلاً چک را صادر کند.
یزدان که آمده تا سالن را رزرو کنند برای چهلم پدرش میگوید: من تک پسر خانوادهام. تک پسرم با دو خواهر. من مجبورم به حدی تا دوازده نفر نهار بدهم که پشت سرمان حرف در نیاورند!
دو خواهرم در برابر این حرف که آنها هم باید دستی برای کمک برسانند، میگویند: کِی اینقدر بیعرضه شدی که داماد بیاید پدرمان را جمع کند؟ وامصیبتا
اخیراً پویشی در فضای مجازی ایجاد شده که به نظر میرسد میخواهد فکری برای خانوادهی داغداری بردارد که عزیزش را ازدستداده و هم زمان باید تمام فکر و ذکرش را برای سفارش چند مدل غذا، شیرینی و رزرو بهترین تالار بگذارد که مبادا همسایه و فامیل نچنچکنان بگویند: بنده خدا را بدون عزت و احترام به خاک سپردن!
پویش نه به ناهار و شام در مراسم عزاداری نام پویشیست که نسرین آران مدیرعامل شرکت پیمانکار مخابرات آن را بنا نهاده او دربارهی این پویش و هدفی که دارد میگوید:
ایدهی این پویش از یک دغدغهی ساده اما جدی شکل گرفت. خیلی از خانوادهها در روزهای هفتم و چهلم عزیزانشان، علاوه بر غم ازدستدادن، ناخواسته زیر فشار هزینههای سنگین پذیرایی و تهیهی غذا برای جمعیت زیاد قرار میگیرند. ما به این فکر افتادیم که میشود این رسم را کمی انسانیتر و آرامتر برگزار کرد؛ طوری که خانوادهی داغدار مجبور نباشد در اوج اندوه، درگیر تدارکات و هزینههای سنگین شود. به همین خاطر پویش «نه به غذا در مراسم هفتم و چهلم» شکل گرفت تا فرهنگ همدلی را جایگزین فرهنگ تشریفات کنیم.
هدف این پویش حذف همدلی و دورهمی نیست، بلکه کمکردن فشار مالی و روانی از روی دوش خانوادهی عزادار است. اینکه بهجای توقع پذیرایی، با حضور، همدردی و احترام در کنارشان باشیم.
بازخوردهایی که تا الان گرفتیم جالب و متنوع بوده. خیلیها از این ایده استقبال کردند و گفتند سالهاست چنین فشاری در مراسمها وجود دارد و این حرکت میتواند بهتدریج یک فرهنگ بهتر ایجاد کند.
در کنار این حمایتها، طبیعی است که بعضیها هم هنوز با نگاه سنتی به موضوع نگاه میکنند و معتقدند پذیرایی بخشی از رسم قدیمی است. ما به همهی این دیدگاهها احترام میگذاریم، اما معتقدیم گفتوگو دربارهی این موضوع میتواند بهمرور باعث تغییرات مثبت و کمشدن فشار از روی خانوادههای عزادار شود.
در نهایت هدف این پویش فقط یک چیز است: اینکه در روزهای سخت، بهجای اضافهکردن هزینه و توقع، کمی بیشتر هوای همدیگر را داشته باشیم.
پس از نسرین آران از مدیر یک سالن تالار که اغلب بهخاطر کوچک بودن فضا نسبت به تالارهای مناسب برای برگزاری جشن عروسی
پرسیدم یک خانوادهی داغدار حداقل خرجی که برای ناهار در روز هفتم، چهلم، یا تشییعجنازه خرج میکند چقدر است؟
او میگوید: ما خانوادههایی داریم که از اقوام دور و نزدیک پول قرض گرفته و یا چک میدهند که ناهار آن روز فقط چلومرغ نباشد، یک خورش هم کنارش باشد که دهانپرکن باشد جلوی فکوفامیل و دوست و آشنا…
آن وقت موعد چک که فرامیرسد. قوم درجه یک میت که چک را داده. اولین تماس ما را رد میکند و در قالب بک پیامک طولانی به پیر پیغمبر قسم میخورد که نمیتواند فعلاً چک را صادر کند.
یزدان که آمده تا سالن را رزرو کنند برای چهلم پدرش میگوید: من تک پسر خانوادهام. تک پسرم با دو خواهر. من مجبورم به حدی تا دوازده نفر نهار بدهم که پشت سرمان حرف در نیاورند!
دو خواهرم در برابر این حرف که آنها هم باید دستی برای کمک برسانند، میگویند: کِی اینقدر بیعرضه شدی که داماد بیاید پدرمان را جمع کند؟ وامصیبتا